Pracownicy pracowni łączą wiedzę z zakresu konserwacji tkanin z praktyczną znajomością technik tkackich stosowanych w różnych regionach Bliskiego i Dalekiego Wschodu.
Pracownia powstała z potrzeby stworzenia miejsca, w którym dywany orientalne i kilim antyczne traktowane są jako obiekty wymagające podejścia konserwatorskiego, nie tylko usługowego. Różnica polega na tym, że przed każdą pracą następuje szczegółowa ocena stanu obiektu. Dopiero na jej podstawie podejmowane są decyzje dotyczące metody.
Każdy pracownik przeszedł szkolenie z zakresu identyfikacji rodzaju włókna, oceny trwałości barwników i rozpoznawania regionalnych technik tkackich. To pozwala na precyzyjne dobranie środków i metod do konkretnego obiektu, nie według schematu, lecz według faktycznego stanu tkaniny.
Odpowiada za przegląd konserwatorski i dokumentację fotograficzną każdego obiektu. Specjalizuje się w identyfikacji technik tkackich dywanów perskich, tureckich i afgańskich. Prowadzi dobór metody czyszczenia dla obiektów z barwnikami naturalnymi.
Wykonuje prace naprawcze: uzupełnianie brakujących fragmentów wzoru techniką nodulkowania, rekonstrukcję frędzli i obszycia krawędzi. Dobiera przędzę do splotu i grubości oryginału. Pracuje z kilimami kaukaskimi i anatolskimi.
Prowadzi proces ręcznego prania, kontroluje parametry wody i dobiera środki myjące. Odpowiada za suszenie na ramie i ocenę efektu odświeżenia kolorów. Doświadczenie w pracy z jedwabiem i wełną wysokiej jakości.
Przed jakimkolwiek kontaktem z wodą lub środkiem myjącym wykonywana jest analiza składu włókna i ocena trwałości barwników. To eliminuje ryzyko nieodwracalnych zmian w wyglądzie tkaniny.
Żaden etap nie jest zautomatyzowany. Czyszczenie, naprawa i suszenie wymagają stałej obecności technika. Maszyny nie rozróżniają stanu tkaniny i nie reagują na jej bieżącą kondycję.
W konserwacji obowiązuje zasada, że zakres interwencji powinien być jak najmniejszy. Pracownia nie wykonuje prac, które nie są konieczne dla zachowania obiektu lub przywrócenia jego funkcji użytkowej.